The armpit eating guinea pig

21. maart 2012

Once I got my little guinea pig out of its cage. It´s called Panda and it loves pooping. I went to the sofa and put him on my belly. It turned around and looked me in my eyes curiously. After that I turned on the tv so Panda was scared so it quickly jumped under my vest. He was walking in one armpit and peeping loudly. I´m kind of tickelisn so I had to laugh. He stayed in my armpit for a while then came back to my belly again. When it got there Panda rolled around and pooped.

I screamed and jumed up quickly because panda bit my soft sweaty armpit furiously. Panda got scared and ran to my sister rapidly. When it got there my sister screamed since she hadn´t seen Panda because she was making homework. My sister jumped up and gave me back Panda. I sat down and put it on my belly again. I felt a annoying feeling and found out Panda was nibeling on my vest. I had to get it out since I didn´t want to see my vest broken. Then Panda climbed in my sleeve for a while.

Me and my sister continued watching tv until my mother called that we had to eat. I stood up trying to get Panda out of my sleeve. I walked back to the ginea pigs cage and put Panda inside. The other ginea pigs started peeping loudly and I had to laugh. when I went to the dining table and leaned on the table I heard a squishing sound and felt something wet in my arm and it turned out to be gross poop. Then I screamed furiously “Pppppppppaaaaaaannnnnnnnddddddddaaaaaaa!!!!!!!!”

So be carefull with guinea pigs. Never ever let your guinea pig walk around in you sleeve or armpit. Because now you know what could happen. Now you know that guinea pigs aren´t that sweet. Since it doesn´t always end well.

by tijmen chiel pizza guy van de hoef

The graduation

21. maart 2012

Het grasveld zit helemaal vol mensen, het past allemaal niet meer in de tenten. De hitte neemt met het uur toe en af en toe komen er vanuit de latrines wel hele vage luchten voorbij zetten. De opsomming van de namen gaat als maar door en ik merk bij mezelf dat ik begin te knikkebollen. Het lukt me niet om te naam van Gérard er uit te herkennen. Ik verman mezelf en neem nog een paar foto´s.

Het is bijzonder dat we bij deze ceremonie aanwezig kunnen zijn, maar als we hadden geweten dat het zo lang zou duren, hadden we meer eten mee genomen!

De uitnodiging
Vol trots geeft onze bewaker, Gérard, mij de uitnodiging voor zijn graduation. Hij studeerde namelijk economie aan een HBO opleiding. Een collega van Johan waarvoor Gérard eerst werkte (en die dus al weer anderhalf jaar in Nederland woont), heeft zijn hele opleiding bekostigd. Maar Gérard heeft hard gestudeerd en heeft zijn studie keurig op tijd af. De uitnodiging vermelt de plaats en de tijd: vanaf 8.00 uur ´s ochtends. Ik probeer uit te vogelen of we er echt om 8 uur moeten zijn, of dat hij pas later aan de beurt is. Hij weet alleen dat hij er zelf al om 7 uur moet zijn en heeft ook geen idee hoe laat het is afgelopen. Johan moet eigenlijk werken en ziet het niet zo zitten. Mijn moeder biedt aan om mee te gaan.

Lokatie
Ik weet ongeveer waar de school zich bevindt, maar ik hoef me geen zorgen te maken, want van grote afstand is al zichtbaar waar het zich afspeelt. Mannen en vrouwen in toga die druk bellend langs de weg staan. Hele families in sjieke westerse kleding of juist in prachtige kleurrijke traditionele kleding staan te wachten en komen van alle kanten aanlopen. Omdat ik geen idee heb hoe het terrein eruit ziet en of je daar ook kunt parkeren, zet ik de auto iets verderop in een zijstraat. Dat blijkt later een hele goede keuze te zijn. We zijn vroeg, om 8 uur zijn we ter plaatse. Eerst hangen we ook wat aarzelend langs de weg rond. Mensen wachten allemaal op elkaar, maar we hebben eigenlijk niet iets specifieks met Gérard afgesproken. Dan lopen we het terrein op, waar al een enorme afrikaanse auto chaos is onstaan; rijen dik hebben de auto´s zich van twee kanten helemaal klem gereden!

Muzungu
Bij het toegangshek tot de campus staan weer heel veel mensen te wachten. Zwarte mensen, allemaal zwarte mensen, veel ook in zwarte toga. En wij, mijn moeder en ik, de enige muzungu´s tussen al die zwarte mensen. Opeens voelen we ons heel ongemakkelijk blank. Wat ben ik blij dat ik hier niet alleen sta! Iedereen manouvreert zich door de blubber tussen al die rijen toeterende auto´s door in zijn mooie kleding. We kijken om ons heen, maar hier tussen al die op elkaar lijkende mensen Gérard ontdekken, dat gaat een lastige opgave worden. Dan besluiten we maar gewoon naar binnen te gaan. Iets over achten en dan blijkt de tent die voor de genodigden is, al helemaal vol te zijn!

Druk
Ergens achteraan staan nog stapels met plastic stoelen, daar trekken we er twee uit en gaan voor de tent zitten. We zitten lekker vooraan, maar dat duurt niet lang. Een uur later zitten er vele rijen voor ons en het publiek stroomt nog steeds naar binnen. De hitte neemt toe, er zijn mensen die zich door de rijen proberen te wringen en mensen die stoelen op de weinig looppaden zetten die er nog zijn. Als hier iets gebeurt, zitten we allemaal als ratten in de val. En nog steeds stromen de mensen toe. Er ontstaat een vechtpartij bij de poort. We hebben nog enkele andere muzungu´s ontdekt. Maar op de vele duizenden mensen, kun je ze op één hand tellen. Soms voelen we ons ongemakkelijk, wij hebben wel een stoel en vele andere niet. We zijn dan ook blij als Gérard ons eindelijk heeft gevonden. Zo in pak en toga herkennen we hem pas als hij echt voor ons staat. Nu heeft iedereen om ons heen in elk geval gezien dat we daar zijn met een reden!

Start
Terwijl de stroom bij de ingang nog steeds niet is afgenomen, begint tegen half elf wel het officiële gedeelte. Alle namen worden opgenoemd, het zijn er bijna 2000! Maar het gaat zo snel en onverstaanbaar, dat we de naam van Gérard niet horen. In de lange lijst van samen val ik ook bijna in slaap. Wel gevaarlijk, want ik heb mijn paraplu omhoog tegen de zon. We hebben wel wat te eten en te drinken bij ons, maar dat laatste durven we niet goed, want we willen vooral niet naar de toilet hier. Andere gasten lopen voortdurend op en neer naar de toilet, naar winkeltjes in de buurt voor eten en drinken, om even met elkaar te kletsen. Als het optreden van de Intore dansers begint, de traditionele dans van Rwanda, weten we dat het einde in zicht is. Nog wat laatste speeches en dan is het echt afgelopen.

Feestje
Heel abrupt, want er breekt een enorme tropische regenbui los en iedereen probeert in die paar tenten te vluchten. We vinden Gérard en we raken hem ook weer kwijt. Hij nodigt ons nog uit voor een borrel bij hem thuis, maar die laten we toch voorbij gaan. We zijn helemaal gesloopt. Behalve een geldbedrag geven we hem een grote fles Cava om zijn graduation te vieren. Dat valt in goede aarde. Eenmaal thuis horen we dat er die avond een grote surprise party voor Gérard is georganiseerd. Onze kok heeft gekookt en de tuinman heeft ´s middags vrij gevraagd en gaat helemaal netje gekleed naar het feestje toe.

Leuk om te merken dat het personeel onderling dit soort dingen met elkaar viert! Misschien toch suf dat we niet de puf hadden om even mee te gaan

Pech

4. januari 2012

Van buiten klinkt een enorme dreun, die helemaal natrilt via het terras. In luttele seconden gaan mijn gedachten snel naar de kinderen, waar zitten die en wat kan het zijn. Maar dan begint Johan te gillen. Als ik naar buiten ren, ligt hij languit op het terras, zijn handen omvatten zijn hoofd en hij is lijkbleek. Hij is wat verward, maar wel aanspreekbaar. Hij heeft enorme hoofdpijn, maar gelukkig geen gat in zijn hoofd.

Gelukkig is Johan´s moeder, verpleegkundige, bij ons aanwezig. Ze laat hem even zitten, voordat we hem naar binnen leiden en op de bank leggen. Het zoveelste geval van pech van de afgelopen dagen…

Koelkast
Het is een warme kerstmis dit jaar. Met de koelkast vol lekkers besluit het koelgedeelte van de grote koelkast het loodje te leggen. Op 24 december. Gloednieuw aangeschaft in Spanje, vlak voor ons vertrek, omdat de koelkast die we daar hadden na 2,5 jaar het loodje had gelegd. Deze heeft het na 18 maanden begeven. Wat hebben wij met koelkasten?! Daewoo, Whirlpool, het maakt allemaal niet uit. Dit keer sluit de koelkast overigens aan in het rijtje van kapotte apparaten: het internetmodem (2 maanden), de wasdroger (6 maanden), de magnetron (8 maanden) en de waterpomp (10 maanden). In tegenstelling tot de vorige koelkast doet dit keer het vriesgedeelte het in elk geval nog. We installeren de campingkoelkast en gaan voorlopig improviseren.

Riool
De waterleiding was nauwelijk gemaakt, of we kregen het water niet meer weg. Afvalwater wel te verstaan. Het gastentoilet spoelde ineens helemaal niet meer door, net terwijl we gasten hadden en de volgende gasten reeds onderweg waren. Op 26 december. In een poging de boel vlot te spoelen, zocht het water zich een weg naar boven, dwars door het terras. Foute boel! Een graver van de straat geplukt en die wat gaten laten hakken in de tuin. Het bleek dat ze, in plaats van rioolbuizen, gebruik gemaakt van zachte plastic buizen die helemaal plat in de grond lagen. Geen wonder dat daar geen poep meer doorheen ging! Dit vergt een uitgebreidere aanpak en de huisbaas moet worden ingeschakeld. We gaan voorlopig improviseren.

Hersenschudding
Johan heeft de hele kerstperiode min of meer moeten doorwerken en is op vrijdagmiddag eindelijk vrij. Het is 30 december. Hij is bezig met een beurt van de Freelander, die staat op de krik, achterwiel eraf en bakken olie eronder, als er een mega tropische bui voorbij komt. Haastig wordt het een en ander in veiligheid gebracht en dan trekt Johan zelf ook een sprintje om te schuilen op de verranda. Daarbij gaat hij in volle vaart onderuit op de natte en spiegelgladde terrastegels. Eerst op zijn rug en daarna klapt zijn achterhoofd vol op de stenen. We leggen hem op de bank, zijn moeder doet een aantal snelle checks (pupillen) en ik prop een paar paracetamol zetpillen van de kinderen bij hem naar binnen. Hoewel enigszins van de kaart, is hij wel aanspreekbaar, hoeft hij niet over te geven en heeft in de uren erna zelfs wat eetlust. Wij houden het paracetamol niveau hoog en maken hem elke paar uur wakker.

Improviseren
We worden een kei in het improviseren. Henk haalt op aanwijzingen van Johan de auto van de krik, ik neem zijn alarmdienst over, Annie maakt het deeg van de oliebollen, Sanne en Henk bakken de oliebollen, Henk en ik proberen de diverse stroomstoringen op te lossen en op oudjaarsavond hangen we allemaal uitgeput op de bank. Johan redt het precies van 23 tot 24 uur om op te zijn en gaat dan meteen weer naar bed. Ook Henk en Annie vertrekken snel na twaalven naar hun vleugel met het defecte toilet. Ik val tussen mijn kinderen in op de bank in slaap. Ze kijken de film 2012: Doomday! Om 2.00 maken ze me wakker. Tijd om te gaan slapen…

In de daarop volgende dagen gaat het met Johan elke dag een stukje beter, maar de tuin verandert elke dag een stukje meer in een maanlandschap. De rioolgravers hakken de nieuwe waterleiding lek en omdat de nieuwe waterpomp al weer kapot is, hebben we geen druk genoeg om het water uit de watertoren naar het huis te pompen. Ik sta onder de druppelende douche en vraag me af hoeveel ik nog zal moeten improviseren in het komende jaar.

Kigalese waterwerken

26. december 2011

Terwijl ik me probeer af te spoelen onder het armzalige straaltje dat uit de douchekop komt, schreeuw ik nogmaals naar buiten dat ik sta te douchen en dat ze geen water mogen pakken. Het wordt niet beter. Als ik geirriteerd naar buiten kijk, staat er geen tuinman bij de waterkraan. Ook lijken de guards niet te douchen op dit moment. Wat is er nu weer aan de hand?

Als ik later naar buiten loop, hebben we een wild stromende rivier op onze oprit….dat verklaart waarschijnlijk het kleine beetje dat uit mijn douchekop kwam…

Watergebruik
De aanvoer van het water fluctueert nogal, vandaar onze watertoren. Ook de druk is niet altijd goed, vandaar de waterpomp. In het begin gingen de guards douchen precies als ik er onder stond, dat kon de pomp niet aan (gezien het beperkte straaltje in mijn douche). Maar sinds ik dat heb uitgelegd, komt dat eigenlijk nooit meer voor. Regelmatig knapt er ergens een leiding, zoals laatst bij ons op de hoek, waardoor onze groentetuin automatisch bewaterd werd. Het stroomde gewoon onder de tuinmuur door!

Breuk
Volgens Gérard, onze guard, lijkt het lek nu bij onze oprit in de voortuin te liggen. Johan schakelt onmiddellijk het waterleidingbedrijf in. Die komen echter pas de volgende dag. Het water blijft al die tijd flink doorstromen. Dat prachtige voortuintje, waar eindelijk het gras mooi begon te groeien, wordt helemaal op de schop genomen. ´s Middags ligt er een gat, maar de mannetjes zijn weg. Ze konden het niet vinden en komen morgen terug. Het water stroomt maar door.

Hakken en breken
Helaas moet er ook een stuk worden weggebroken van de oprit die we een half jaar geleden opnieuw hebben laten aanleggen, nadat de nieuwe weg af was. Het gat wordt alsmaar groter en ik kan nog maar net naar binnen komen met de auto. Dan komt het goede bericht: het lek is gedicht! Het minder goede nieuws komen we pas later achter: ze hebben de leiding gerepareerd, echter zonder ons weer aan te sluiten!

Waterwagen
Inmiddels is de watertoren al weer bijna leeg en de waterwagen moet al weer komen. De mannetjes willen wel onze aansluiting maken, maar dan moeten wij daarvoor materiaal aanleveren, want dat krijgen ze niet van de baas. Terwijl we het eigenlijk belachelijk vinden, laten we via het werk van Johan toch maar materiaal komen. Toch hebben we de volgende dag nog steeds geen wateraansluiting.

Toolbox
Navraag leert dat ze ook niet de gereedschappen hebben om het aan te sluiten, of ze niet wat gereedschap van ons mogen lenen. Absoluut niet dus! Want de kans dat je het (heel) terug krijgt is namelijk niet zo heel groot. Maar zonder gereedschap geen aansluiting hoor, zegt de guard. Weer moet de technische man van Johans werk komen. We zijn nu inmiddels zo´n dag of 4 verder.

Gat
Plotsklaps lijkt alles weer te werken. Blijdschap alom! Tot ik het gat in de oprit en mijn overhoop gehaalde tuin bekijk, de mannetjes van het waterleidingbedrijf zijn natuurlijk in geen velden of wegen meer te zien. Als ik mijn guard vraag wie dat mansdiepe gat nu gaat maken, haalt hij zijn schouders op. Uiteindelijk laten we onze tuinman het gat maar dichten en de tuin weer op orde maken….. Het gat op de oprit wordt provosorisch gedicht. Groot is immers de kans dat het nog wel een keertje open moet. Nu snap je ook beter dat sommige zaken gewoon niet netjes worden onderhouden, het wordt toch telkens opgebroken en niet netjes achtergelaten.

Ik weet nog hoe kritisch ik was om de voortuin aan te leggen. Met verbazing heb ik gezien hoe vaak de tuinen aan de overkant al zijn opengegraven sinds hun aanleg (daar loopt namelijk de electriciteitskabel doorheen en die is nog vele malen erger). Dus eigenlijk mag ik mijn handen klappen, dat we aan onze kant slechts de waterleiding hebben…..