Douane, gastvrij en … corrupt?

In het holst van de nacht wordt ik opgeschrikt door het geluid van een enorme vrachtwagen die het terrein op draait. De koplampen verlichten even onze daktent en de truck lijkt bijna onze tent van het dak te rijden. Het hermetisch afgelsoten douane terrein blijkt toch wat minder dicht dan gedacht. Als uiteindelijk de motor wordt uitgezet, gaat het gemurmel van stemmen nog geruime tijd door. Later hoor ik het hek weer piepen en lijkt het, op het geluid van de langlopende bewakers na, of alles weer tot rust is gekomen. Ik slaap onrustig weer in en droom over illegale transacties en corrupte douane mannen.

Als we ´s ochtends wakker worden blijkt de truck niet eens zo groot, maar vooral heel oud te zijn, vol te liggen met tropisch hardhout en geen nummerplaat te hebben. We besluiten er lekker vroeg vandoor te gaan!

Kilwa Masoke
We vertrekken vanuit Kilwa Masoke, ergens halverwege tussen Dar es Salaam en de Mozambiquaanse grens aan de kust. De geplande volgende stop is Lindi, eveneens aan de Tanzaniaanse kust. Behalve dat er in deze kleine plaats weinig te doen is, zijn we er zo vroeg dat het eigenlijk handiger is om door te rijden. We zijn echter niet vroeg genoeg om aan de Mozambicaanse zijde het eerstvolgende dorp te halen. Johan herinnert zich het verhaal van enkele reizigers op de camping in Dar es Salaan, dat ze geslapen hebben bij de Tanzaniaanse douane, dat zouden we nog precies kunnen halen. Ik zie dat persoonlijk wat minder zitten, maar realiseer me dat het de tocht van de volgende dag een stuk makkelijker maakt. We moeten een flink stuk landinwaarts, maar die weg is vrij goed en hoewel het laatste stuk naar de grens weer een zandweg is, zijn we toch nog vrij vroeg bij de douane, om een uur of vier.

Kamperen
Het feit dat we er toch nog vrij vroeg zijn, maakt het niet makkelijker om bij de douane te slapen, want zolang het kantoor nog geopend is, kunnen wij daar natuurlijk niet uitegebreid ons kamp op slaan. Maar de douane mannen vinden het geen probleem als we daar verblijven, omdat we aan de andere zijde niet voor het donker in de bewoonde wereld zullen zijn. Aangezien er leeuwen aan de overkant van de rivier zitten, kunnen we met de kinderen toch beter bij hun blijven. De poort gaat om zes uur dicht, lekker veilig, dan kunnen we de tent opzetten. ´s Ochtends om 8 uur zullen ze weer aan het werk gaan en is het de bedoeling dat we al heelmaal ready to go zijn. Niet dat iedereen kan zien dat ze daar mensen laten kamperen, zeg maar. Ze stempelen alvast onze paspoorten, zodat we de volgende dag meteen op pad kunnen. Als speciale toegift krijgen we het sleuteltje van het goede toilet, dat we mogen gebruiken.

Na sluitingstijd
Nadat de poort dicht is, valt het donker vrij snel in. Terwijl onze aardappelpuree uit een pakje en een rookworst warm maken, lopen de bewakertjes een beetje aarzelend om ons heen. De douane heeft geen geld gevraagd, maar waarschijnlijk is het de bedoeling dat deze mannetjes wel wat krijgen? Ook na sluitingstijd is het nog een komen en gaan van mensen, reizigers die nog een stempel moeten hebben, maar ook douane mannen, die met papieren in en uitlopen. Telkens de vraag of we problemen hebben, of gewoon aan het uitrusten zijn. Wij zijn gewoon aan het uitrusten….. Terwijl ik de tent in klom, zag ik toevallig nog een auto van de Mozambicaanse dounae vanuit Tanzania de grens terug oversteken. Vreemd allemaal.

Nachtrust
Na het eten meteen het kamp zoveel mogelijk weer ingepakt. Een bezoekje van Tijmen aan de speciale toilet levert hem een spinnenfobie op voor de rest van zijn leven. Een vuistgrote jongen kwam uit de pot lopen waar Tijmen net op had gezeten. Waardoor Sanne besloot dat ze toch liever een plasje ging doen tussen al die stapels met hout die op het douane terrein lagen. Want de openbare toilet kwam helemaal niet in aanmerking voor een bezoek! Heel vroeg gaan we slapen, we weten niet wat we anders moeten doen daar op dat douane terrein. Waardoor ik natuurlijk halverwege de nacht al weer naar de wc moet. Maar ge4en haar op mijn hoofd dat ik daar langs die bewakers ga richting spinnentoilet. Inhouden maar. Vanuit mijn onrustige slaap wordt ik wreed wakker door een een grote truck die het terrein op rijdt. Het lijkt echt of hij tegen ons aanrijdt. Johan en ik gluren door de raampjes, maar laten ons vooral niet zien. De wekker stond om 6 uur, maar al ruim voor die tijd zijn er er uit. Als een speer klappen we de tent in en stoppen de bewakers wat geld toe. Zodra het hek open gaat, zo rond half 8, verlaten we het douane terrein met gezwinde spoed.

Corruptie?
We hebben gisteren al onze exit stamps gekregen, maar hebben eigenlijk dringend water nodig. We leggen dat uit aan het doanemannetje bij de brug en we mogen terugrijden naar het dorp voor water. Eenmaal weer bij hem aangekomen, begint hij een vreemd verhaal dat hij ook water wil, of geld voor water of gewoon geld. Johan en ik kijken elkaar aan, vraagt hij nu om geld? Het is voor het eerst dat wij mee maken dat er een soort van bribe wordt gevraagd bij de douane! Omdat we wat aarzelend reageren en een heel verhaal ophangen, mogen we uiteindelijk gewoon doorrijden. Daar gaan we dan, over de Unity Bridge die de grensovergang vormt tussen Tanzania en Mozambique. Die brug, waarvan zo lang onduidelijk was of die er nu daarwerkelijk was. Na avonden internetten en het lezen van reisfora, leek het toch echt te kunnen. Een enorme geasfalteerde brug, gemarkeerd door huizenhoge slagtanden, ligt als een imposant monument over de Rovumu rivier.

Mozambique
Aan de overzijde blijkt het een uur vroeger te zijn en de douane zit nog dicht…. Twee uurtjes wachten. Maar dan, in tegenstelling tot onze verwachtingen, verloopt de procedure vrij soepel. Alleen wat vraagtekens over onze exit stempels van de dag ervoor en de mededeling dat we bij deze grensovergang niet de verplichte third party insurance kunnen kopen…. Hopen dat dat geen probleem op gaat leveren bij controles onderweg. Want deze verzekering kunnen we pas kopen in Pemba, halverwege onze reis in Mozambique. Zo mooi als de brug geasfalteerd was, zo snel houdt het daarna weer op en verdwijnen we in de bush. Door onze kampeerplek bij de douane, kunnen we vandaag wel met een redelijk gemak onze eindbestemming halen. Dat was ook wel noodzakelijk, want in Mocimba da Praia kunnen we pas pinnen en dus ook pas tanken!

In Mozambique komen we in het eerste stuk vanaf de grens tot aan de bewoonde wereld, zo´n 4 uur rijden, heel veel ontbossing tegen. Mooie grote bomen, omgezaagd langs de kant van de weg, met een nummer erop. Wij vragen ons stiekum af of deze bomen straks ook bij de douane en Tanzania liggen, illegaal of niet?

Einen Kommentar schreiben

Du mußt angemeldet sein, um kommentieren zu können.